Walencja ma w sobie coś, co trudno opisać. Trzeba chyba po prostu tu przyjechać, przejść się bez pośpiechu ulicami, zajrzeć na targ, usiąść przy kawie i pozwolić miastu, żeby samo opowiedziało swoją historię. Słońce, kolory, zapach pomarańczy, rowery przemykające ulicami, gwar dobiegający z targu, stare kamienice, gotyckie kościoły, kolorowe murale i gdzieś pomiędzy tym wszystkim zupełnie zwyczajne życie mieszkańców. Walencja nie jest miastem, które trzeba nieustannie „odhaczać”. Ona po prostu zachęca, żeby spacerować. To właśnie lubię najbardziej. Lubię miasta, w których można zgubić się w wąskich uliczkach, a po chwili trafić na przepiękny plac. Lubię zaglądać do kościołów, podziwiać stare drzwi i kamienice, szukać ciekawych detali, a potem wejść na…