Lewis napisał, że pierwsza opowieść o Narnii – Lew, Czarownica i stara szafa – przyszła do niego z jednego obrazu, który miał w głowie. Zapamiętał fauna niosącego parasol i paczki przez zaśnieżony las. Tak narodził się Tumnus – pierwsza inspiracja dla całej serii. Ja przed oczami mam inną scenę. Widzę rzeźbę przedstawiającą roześmianego satyra, który obejmuje w pasie nagą kobietę. Jej długie włosy wyglądają tak, jakby rozwiał je taneczny wir. Bachantka chwyta partnera za szyję, a satyr w drugiej ręce trzyma kiść winogron, którą zbliża do ust menady. Być może rzeźba była wzorowana na marmurowej grupie Accipe daque (łac. „Przyjmij i daj”), autorstwa XVIII-wiecznego francuskiego rzeźbiarza Étienne’a Maurice’a Falconeta. Stanisław August miał ją w…