Jest połowa stycznia. Słońce leniwie chowa się za grubą warstwą chmur, jakby zupełnie nie miało ochoty wychodzić na świat. Dni są szare, pozbawione blasku i czasami trudno uwierzyć, że mamy środek zimy, a nie końcówkę późnej jesieni. Wszyscy chyba z utęsknieniem wypatrujemy pierwszego śniegu, który choć na chwilę odmieniłby ten ponury krajobraz. Zimowe poranki mają zresztą swój własny rytuał. Za oknem ciemno, a ciepłe łóżko kusi, żeby zostać w nim jeszcze chwilę. Na szczęście zapach świeżo parzonej kawy powoli przywraca mnie do życia. Pakuję plecak. Dwa termosy z gorącą herbatą, suszone śliwki, kabanosy, kawałek żółtego sera i pokrojona w paski papryka. Prosty, sprawdzony prowiant na drogę. Po drodze obowiązkowo zatrzymujemy…