![\"\"](\"https:\/\/bloganki.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/DSC08466.jpg\")
![\"\"](\"https:\/\/bloganki.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/DSC08467.jpg\")
Obecnie istniej\u0105cy cmentarz przy ulicy M\u0142ynarskiej zosta\u0142 za\u0142o\u017cony w 1792 roku, na gruntach nale\u017c\u0105cych do bankiera Karola Schultza<\/strong>, w\u0142a\u015bciciela d\u00f3br Wielka Wola. Autorem przestrzennego planu cmentarza by\u0142 architekt Szymon Bogumi\u0142 Zug<\/strong>, Pocz\u0105tkowo cmentarz znajdowa\u0142 si\u0119 na terenie ograniczonym od zachodu ulic\u0105 M\u0142ynarsk\u0105, a od wschodu ulic\u0105 Karolkow\u0105. W 1822 roku dokupiono dalsze tereny, si\u0119gaj\u0105ce do cmentarza \u017bydowskiego<\/p>\n Tolerancyjna postawa protestant\u00f3w pozwoli\u0142a na grzebanie na cmentarzu ewangelickim ludzi r\u00f3\u017cnych wyzna\u0144 i przekona\u0144, co mia\u0142o znaczenie zw\u0142aszcza w okresie, gdy nie istnia\u0142 jeszcze w Warszawie cmentarz komunalny. I tak w 1798 roku parafia prawos\u0142awna naby\u0142a na terenie cmentarza plac, powi\u0119kszaj\u0105c go w 1823 roku o nowy teren grzebalny. Podobnie w 1840 roku\u00a0 odst\u0105piono cze\u015b\u0107 grunt\u00f3w gminie mahometa\u0144skiej, kt\u00f3ra za\u0142o\u017cy\u0142a tu sw\u00f3j pierwszy cmentarzyk w Warszawie. Na terenie cmentarza znajduj\u0105 si\u0119 te\u017c mogi\u0142y wyznawc\u00f3w ko\u015bcio\u0142a metodystycznego, polskiego ko\u015bcio\u0142a katolickiego, adwentyst\u00f3w, ko\u015bcio\u0142a ewangelicko-reformowanego oraz wyznawc\u00f3w ko\u015bcio\u0142a rzymskokatolickiego. Na cmentarzu znajdowali r\u00f3wnie\u017c miejsce spoczynku wolnomy\u015bliciela i atei\u015bci.<\/p>\n Tu w 1926 roku pochowano pracownika przedstawicielstwa radzieckiego, Iwana Pietrowa, na kt\u00f3rego grobie wyryto sierp i m\u0142ot na tle kuli ziemskiej opromienionej wschodz\u0105cym s\u0142o\u0144cem. Duchowni i \u015bwieccy gospodarze parafii ewangelicko-augsburskiej w sprawach dotycz\u0105cych chowania zmar\u0142ych nigdy nie kierowali si\u0119 ciasnymi kryteriami partykularyzmu wyznaniowego.<\/p>\n Czas gna a My go gonimy, nie czeka na nikogo, wszystko przemija. Bliscy umieraj\u0105, a ten \u015bwiat zatrzymuje si\u0119 wtedy na kr\u00f3tk\u0105 chwil\u0119. Wszystko si\u0119 zmienia, tak jak las o r\u00f3\u017cnych porach roku. Chyba w ka\u017cdej porze Naszego \u017cycia trzeba stara\u0107 si\u0119 odnale\u017a\u0107 ukryte pi\u0119kno.<\/p>\n Cmentarze ewangelicki s\u0105 mi bardzo bliskie, spoczywaj\u0105 na nich „Polacy z wyboru”<\/strong>. Znalaz\u0142am kilka nagrobk\u00f3w bardzo podobnych do tych, kt\u00f3re mo\u017cna odnale\u017a\u0107 w Puszczy Kampinoskiej. Historie ludzi, bez kt\u00f3rych \u015bwiat by\u0142by inny odnalaz\u0142a w ksi\u0105\u017cce Eugeniusza Szulca „Cmentarz Ewangelicko-Augsburski w Warszawie”<\/strong>.<\/p>\n Frieman Gustaw<\/strong> (29 X 1842 Lublin \u2013 30 IX 1902 Odessa), artysta muzyk, kompozytor. By\u0142 synem kontrolera skarbowego Leona i Danieli z Czajkowskich. Pierwsze nauki gry na skrzypcach pobiera\u0142 w Lublinie u Stanis\u0142awa Serwaczy\u0144skiego. Od najm\u0142odszych lat wykazywa\u0142 nieprzeci\u0119tne zdolno\u015bci i wyst\u0119powa\u0142 na koncertach publicznych. W wieku dwudziestu lat kontynuowa\u0142 studia w Konserwatorium w Pary\u017cu pod kierunkiem Lamberta J. Massarta, u kt\u00f3rego r\u00f3wnie\u017c kszta\u0142ci\u0142 si\u0119 Henryk Wieniawski. Po uko\u0144czeniu uczelni z pierwsz\u0105 lokat\u0105 w 1865 roku wyjecha\u0142 na d\u0142u\u017csze tourn\u00e9e po krajach Europy zachodniej, a tak\u017ce Cesarstwa Rosyjskiego u Kr\u00f3lestwa Polskiego. Po okresie wyst\u0119p\u00f3w zosta\u0142 wyk\u0142adowc\u0105 w klasie skrzypiec warszawskiego Instytutu Muzycznego. W 1889 roku zosta\u0142 powo\u0142any na stanowisko profesora, a nast\u0119pnie dyrektora analogicznej uczelni w Odessie. Skomponowa\u0142 wiele utwor\u00f3w skrzypcowych. Opinie o jego tw\u00f3rczo\u015bci by\u0142y rozbie\u017cne; jedni krytycy zarzucali mu ub\u00f3stwo inwencji i brak podstaw technicznych, inni podkre\u015blali dobr\u0105 technik\u0119 i temperament artystyczny. Pochowany zosta\u0142 w alei 64 nr 1.<\/strong><\/p>\n Na jego nagrobku umieszczono nast\u0119puj\u0105cy czterowiersz:<\/p>\n „Bo ci\u0119\u017ck\u0105 rzecz pod wichry si\u0119 zrywa\u0107<\/span><\/em><\/span><\/p>\n I wy\u0142amane pi\u00f3ro nie\u015b\u0107 do g\u00f3ry,<\/em><\/span><\/p>\n I mie\u0107 na czole znak wieku ponury,<\/em><\/span><\/p>\n I dusz\u0119 pe\u0142n\u0105 \u0142ez, a przecie\u017c \u015bpiewa\u0107”.<\/em><\/span><\/p>\n Gebethner Jan Feliks<\/strong> (21 XI 1832 Warszawa \u2013 27 V 1887) artysta, muzyk, kolekcjoner , kupiec. By\u0142 synem Wilhelma Fryderyka i Julianny z Rietz\u00f3w.<\/p>\n Uko\u0144czy\u0142 Gimnazjum Realne w Warszawie, pobiera\u0142 lekcje muzyku w Karola Augusta Freyera. Pocz\u0105tkowo by\u0142 nauczycielem muzyki. W 1856 roku po\u015blubi\u0142 Karolin\u0119 Roleck\u0105 (1834-1924). W 1875 roku otworzy\u0142 sk\u0142ad fortepian\u00f3w przy ulicy Krakowskie Przedmie\u015bcie 15. By\u0142 czynnym cz\u0142onkiem Towarzystwa Muzycznego i Towarzystwa \u015apiewaczego \u201eLutnia\u201d. Lokal jego sk\u0142adu fortepian\u00f3w sta\u0142 si\u0119 prawdziwym salonem muzycznym Warszawy. Oto co na ten temat pisa\u0142 \u201eTygodnik Ilustrowany\u201d po \u015bmierci muzyka: :Nigdzie tak pi\u0119knej muzyki kameralnej prywatnie nie mo\u017cna by\u0142o us\u0142ysze\u0107 w Warszawie, jak u Feliksa Gebethnera, kt\u00f3ry umia\u0142 skupi\u0107 artyst\u00f3w i meloman\u00f3w na swoich wieczorach u\u015bwietnianych gr\u0105 miejscowych i zagranicznych znakomito\u015bci [\u2026] Na d\u0142ugo pami\u0119tnymi zostan\u0105 owe zimowe zebrania w obszernym lokalu sk\u0142adu fortepian\u00f3w [\u2026] roi\u0142o si\u0119 tam od setek go\u015bci, rozbrzmiewa\u0142y \u015bciany pi\u0119kn\u0105 harmoni\u0105, a zaimprowizowane koncerty zachwyca\u0142y s\u0142uchaczy.\u201d<\/p>\n Ze swojej skromnej nauczycielskiej pensji zdo\u0142a\u0142 naby\u0107 w ci\u0105gu lat cenne dzie\u0142a polskiego malarstwa, znalaz\u0142y si\u0119 tam m.in. takie obrazy, jak Dysputa w altanie<\/em> A. Gierymskiego czy Czytanie wyroku<\/em> J. Matejki. W kolekcji znajdowa\u0142y si\u0119 tak\u017ce portrety Jana Feliksa i jego \u017cony Karoliny, wykonane oko\u0142o 1859 roku przez J\u00f3zefa Simmlera. Uleg\u0142y one zniszczeniu we wrze\u015bniu 1939 roku. Jan Feliks ofiarowa\u0142 znaczn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 swojej kolekcji Towarzystwu Zach\u0119ty Sztuk Pi\u0119knych, z my\u015bl\u0105 o przysz\u0142ym muzeum gromadz\u0105cym sztuk\u0119 narodow\u0105, Sw\u00f3j cenny zbi\u00f3r porcelany ofiarowa\u0142 Muzeum Przemys\u0142y i Sztuki. Jan Feliks przys\u0142u\u017cy\u0142 si\u0119 warszawskich \u201eZach\u0119cie\u201d w inny jeszcze spos\u00f3b. B\u0119d\u0105c jej kasjerem, zdo\u0142a\u0142 zebra\u0107 po\u0142ow\u0119 sumy niezb\u0119dnej na wzniesienie gmach Towarzystwa.<\/p>\n Pochowany zosta\u0142 w alei 19 nr 10.<\/strong> Na grobie znajduje si\u0119 du\u017ca rze\u017aba anio\u0142a z piaskowca. Autorem jej jest Jan Woydyga.<\/p>\n Hewelke Otton<\/strong> ( 10 III 1858 Pu\u0142tusk \u2013 6 II 1919 Warszawa) lekarz. By\u0142 synem Ottona (1825-1865), duchownego ewangelicko-augsburskiej parafii pu\u0142tuskiej i Pauliny z Baum\u00f3w ( zm. 1914), bratem dzia\u0142aczki o\u015bwiatowej Pauliny Hewelke. Nale\u017ca\u0142 do rodziny, z kt\u00f3rej pochodzi\u0142 r\u00f3wnie\u017c znany polski astronom Jan Hewelisz (1611-1687), dzia\u0142aj\u0105cy na terenie Gda\u0144ska. Otton Hewelke w 891 roku uko\u0144czy\u0142 studia medyczne w Warszawie i przez cztery lata pracowa\u0142 w klinice diagnostycznej Uniwersytetu Warszawskiego, a p\u00f3\u017aniej kolejno w kilku szpitalach warszawskichm.in. w 1893 roku zosta\u0142 lekarzem naczelnym szpitala \u015aw. Rocha, nast\u0119pnie szpitala Wolskiego. W 1914 przeszed\u0142 na to samo stanowisko do szpitala zaka\u017anego \u015aw. Stanis\u0142awa, gdzie pracowa\u0142 do ko\u0144ca \u017cycia.<\/p>\n Otton Hewelke w latach 1909-1919 by\u0142 wiceprezesem Warszawskiego Towarzystwa Lekarskiego, a tak\u017ce d\u0142ugoletnim wsp\u00f3\u0142redaktorem czasopism \u201eKronika Lekarska\u201d i \u201eGazeta Lekarska\u201d. Opublikowa\u0142 kilkadziesi\u0105t artyku\u0142\u00f3w w pismach fachowych.<\/p>\n Otton Hewelke i jego matka Paulina pochowani zostali w alei A nr 10.<\/strong><\/p>\n Ulrich Jan Krystian<\/strong> (30 VII 1809 Warszawa \u2013 2 VII 1881), ogrodnik. By\u0142 synem Jana Bogumi\u0142a Traugotta i Anny Krystyny z Menck\u00f3w.<\/p>\n Jan Krystian po uko\u0144czeniu Liceum Warszawskiego i odbyciu trzyletniej praktyki pod kierunkiem profesora Micha\u0142a Szuberta w warszawskim Ogrodzie Botanicznym wyjecha\u0142 w 1828 roku za granic\u0119 celem doskonalenia wiedzy. Odby\u0142 praktyki w Dre\u017anie, Nymphenburgu pod Monachium, w Belgii, Austrii, Holandii. Powr\u00f3ciwszy do kraj\u00f3w 1833 roku prowadzi\u0142 waz z ojcem ogr\u00f3d przy ulicy Ceglanej. Po \u015bmierci ojca obj\u0105\u0142 zak\u0142ad, zmieniaj\u0105c w spos\u00f3b zasadniczy jego profil. Ograniczy\u0142 hodowl\u0119 warzyw i owoc\u00f3w, rozwin\u0105\u0142 za\u015b p\u0119dzenie kwiat\u00f3w szklarniowych. Jankowski s\u0142usznie zauwa\u017cy\u0142, \u017ce w niebogatej Polsce by\u0142 to krok bardzo \u015bmia\u0142y. Przyni\u00f3s\u0142 on Ulrichowi du\u017ce zyski. Jego ro\u015bliny kwiatowe by\u0142y nabywane hurtowo przez ogrodnik\u00f3w prowincjonalnych. Szczeg\u00f3lnie wielkim popytem cieszy\u0142y si\u0119 liczne odmiany azalii. Zamierzaj\u0105c rozszerzy\u0107 asortyment o szk\u00f3\u0142ki drzew i nie mog\u0105c tego dokona\u0107 na szczup\u0142ym terenie przy ulicy Ceglanej, Ulrich kupi\u0142 w 1876 roku trzydziestomorgow\u0105 koloni\u0119 w G\u00f3rcach pod Warszaw\u0105. Za\u0142o\u017cy\u0142 tam du\u017ce szk\u00f3\u0142ki drzew owocowych i ozdobnych.<\/p>\n Jan Krystian zas\u0142u\u017cy\u0142 si\u0119 dobrze polskiemu spo\u0142ecze\u0144stwu, organizuj\u0105c czteroletni\u0105 nauk\u0119 dla praktykant\u00f3w. Prowadzili j\u0105 zawodowi nauczyciele w niedziele i \u015bwi\u0119ta oraz w d\u0142ugie wieczory zimowe. Uczono m\u0142odzie\u017c j\u0119zyka polskiego i niemieckiego, historii Polski, botaniki, geografii. Chocia\u017c nie by\u0142a to szko\u0142a sensu stricto. Ulrich uzyska\u0142 w Komisji Rz\u0105dowej Spraw Wewn\u0119trznych prawo wystawiania wychowankom tzw. list\u00f3w wyzwalaj\u0105cych. Nauczanie to trwa\u0142o do 1869 roku kiedy to rz\u0105d carski zabroni\u0142 prowadzenia zar\u00f3wno nauki prywatnej, jak i w j\u0119zyku polskim. Do tego czasu Ulrich wykszta\u0142ci\u0142 oko\u0142o stu m\u0142odych ogrodnik\u00f3w.<\/p>\n W 1848 roku Jan Krystian poj\u0105\u0142 za \u017con\u0119 Paulin\u0119 El\u017cbiet\u0119 z Mend\u00f3w (1819-1889).<\/p>\n Po \u015bmierci Jana Krystiana zak\u0142ady ogrodnicze przej\u0105\u0142 jego syn Chrystian Gustaw, urodzony 2 sierpnia 1853 roku w Warszawie, i jako cz\u0142owiek rzutki i \u015bwietny organizator przyczyni\u0142 si\u0119 do znacznego rozwoju firmy. Rozszerzy\u0142 tereny pod szk\u00f3\u0142ki, wprowadzi\u0142 nowe odmiany drzew i krzew\u00f3w parkowych oraz wzbogaci\u0142 liczb\u0119 odmian owoc\u00f3w. Przywr\u00f3ci\u0142 metod\u0119 zimowego kwitnienia wielu kwiat\u00f3w, m.in. r\u00f3\u017c i bz\u00f3w, oraz pierwszy wprowadzi\u0142 u nas storczyki.<\/p>\n Christian Gustaw Ulrich zmar\u0142 12 kwietnia 1913 roku i zosta\u0142 pochowany obok ojca w<\/strong> alei 18 nr 38<\/strong>.<\/p>\n Jung Herman<\/strong> (oko\u0142o 1818 Szymanowice na \u015al\u0105sku \u2013 12 III 1890 Warszawa), przemys\u0142owiec. By\u0142 synem Karola, urz\u0119dnika i Szarlotty ze Szmidt\u00f3w. Dwukrotnie \u017conaty: po raz pierwszy z Ameli\u0105 Paulin\u0105 z Behr\u00f3w (oko\u0142o 1821-1904), ponownie z Selm\u0105 Kintzel (1847-1936).<\/p>\n Herman Jung jako czeladnik piwowarski po 1840 roku przyby\u0142 ze \u015al\u0105ska do Warszawy. Po kilku latach pracy w r\u00f3\u017cnych warszawskich zak\u0142adach piwowarskich w 1848 roku naby\u0142 na w\u0142asno\u015b\u0107 niewielki browar i rozpocz\u0105\u0142 w\u0142asn\u0105 produkcj\u0119 piwa. W 1854 roku odkupi\u0142 od W. Kazimirusa jego browar przy ulicy Grzybowskiej 1047a, w 1867 roku otworzy\u0142 nowy zak\u0142ad przy ulicy Ogrodowej, a nast\u0119pnie\u00a0 przy placu Aleksandra (obecnie Trzech Krzy\u017cy). Dzier\u017cawi\u0142 r\u00f3wnie\u017c browar po Karolu Osterloffie w Grochowie. Jako pierwszy w kraju zacz\u0105\u0142 produkowa\u0107 niezb\u0119dny do wyrobu piwa ekstrakt s\u0142odowy, sprowadzany poprzednio z zagranicy. W 1873 roku powsta\u0142o Warszawskie Towarzystwo Akcyjne Wyrobu Piwa \u201eHerman Jung\u201d. By\u0142o ono w\u00f3wczas g\u0142\u00f3wnym producentem piwa w Kr\u00f3lestwie Polskim. Sp\u00f3\u0142ka posiada\u0142a w\u0142asne sk\u0142ady w Brze\u015bciu, Kowlu, Kijowie i Odessie, kt\u00f3re zaopatrywa\u0142a korzystaj\u0105c z w\u0142asnych wagon\u00f3w-lodowni. Po \u015bmierci Hermana Junga firma uleg\u0142a cz\u0119\u015bciowej likwidacji, pozosta\u0142 w\u00f3wczas jedynie browar przy Placu Aleksandra, zatrudniaj\u0105cy oko\u0142o stu robotnik\u00f3w. Prowadzi\u0142 go Seweryn, syn Hermana z pierwszego ma\u0142\u017ce\u0144stwa, ale i to przedsi\u0119biorstwo w 1919 roku wesz\u0142o w sk\u0142ad firmy \u201eHaberbusch i Schiele Zjednoczone Browary Warszawskie Sp\u00f3\u0142ka Akcyjna\u201d.<\/p>\n W pogrzebie Hermana Junga t\u0142umnie uczestniczy\u0142a ludno\u015b\u0107 Warszawy, ale jak wynika z doniesienia \u201eTygodnika Ilustrowanego\u201d, nie wszystkich zgromadzi\u0142 wok\u00f3\u0142 trumny szczery \u017cal po zmar\u0142ym. Dodatkowym magnesem by\u0142o dwie\u015bcie anta\u0142k\u00f3w piwa, jakie koledzy zmar\u0142ego ofiarowali wg zwyczaju na styp\u0119 dla \u017ca\u0142obnik\u00f3w. Wdowa po zmar\u0142ym z\u0142o\u017cy\u0142a sum\u0119 trzech tysi\u0119cy rubli celem wybudowania muru granicznego od strony cmentarza \u017cydowskiego, pod warunkiem przydzielenia jej placu przy tym murze na wzniesienie grobowca rodzinnego a lei A nr 5. Mauzoleum neoroma\u0144skie wykonali E. Lilpop i J. Dzieko\u0144ski, autorem p\u0142askorze\u017aby Chrystus b\u0142ogos\u0142awi\u0105cy<\/em> jest Antoni Olesi\u0144ski. W nim pochowany zosta\u0142 Herman Jung i jego rodzina.<\/p>\n Kazimirus Jan Bogumi\u0142<\/strong> (28 III 1774 Bielawa \u2013 5 IV 1816 Warszawa), piwowar. By\u0142 w\u0142a\u015bcicielem za\u0142o\u017conego przez siebie browaru oraz posesji przy ulicy Grzybowskiej nr 1050\/1053. Piwo jego wyrobu odznacza\u0142o si\u0119 doskona\u0142ym smakiem oraz klarowno\u015bci\u0105 i poszukiwane by\u0142o w ca\u0142ym kraju. Nazwisko jego sta\u0142o si\u0119 synonimem wysokiej jako\u015bci piwa. O\u017ceniony by\u0142 z Zuzann\u0105 Florentyn\u0105 ze Skrobk\u00f3w (oko\u0142o 1776-1851) kt\u00f3ra po \u015bmierci m\u0119\u017ca kierowa\u0142a browarem zachowuj\u0105cym w dalszym ci\u0105gu wysok\u0105 jako\u015b\u0107 wyrob\u00f3w. Po jej \u015bmierci firm\u0119 przej\u0105\u0142 syn Wilhelm (1804-1871), kt\u00f3ry ju\u017c w 1854 roku sprzeda\u0142 browar Hermanowi Jungowi. C\u00f3rka Kazimirusa \u2013 Joanna po\u015blubi\u0142a jubilera warszawskiego , Stefana Neybaura. Oboje byli znanymi na terenie Warszawy filantropami.<\/p>\n Jan Bogumi\u0142 Kazimirus, jego syn Wilhelm i c\u00f3rka Joanna pochowani zostali w alei 2 nr 22<\/strong>.<\/p>\n Kilemann Anna Regina z Tenger\u00f3w<\/strong> (oko\u0142o 1760 \u2013 24IV 1793 Warszawa), \u017cona Jana Jeszego Krzysztofa (urodzony oko\u0142o 1747), podstarszego konfraterni introligatorskiej, kt\u00f3rego podpis znajduje si\u0119 na petycji cech\u00f3w miasta Starej Warszawy, wystosowanej 4 lutego 1793 roku do \u201eNajja\u015bniejszej Konfederacji Obojga Narod\u00f3w\u201d.<\/p>\n Prasa warszawska z 1893 roku powo\u0142uj\u0105c si\u0119 na informacj\u0119 sprzed stu lat. Opisa\u0142a okoliczno\u015bci niezwykle dramatycznej \u015bmierci Anny Kielemann, kt\u00f3ra zosta\u0142a na skutek pomy\u0142ki lekarskiej pochowana w letargu. A oto przebieg wydarze\u0144 wg redakcji \u201eKuriera Warszawskiego\u201d z 1893 roku:<\/p>\n \u201eNast\u0119pnego dnia po pogrzebie grabarz kopi\u0105c d\u00f3\u0142 w s\u0105siedztwie us\u0142ysza\u0142 j\u0119ki [\u2026] Rzuci\u0142 przera\u017cony robot\u0119. Nadzorca po sprawdzeniu tego kaza\u0142 rozkopa\u0107 gr\u00f3b, wydobyto trumn\u0119, oderwano wieko i oczom widz\u00f3w ukaza\u0142 si\u0119 widok pe\u0142en grozy. Kobieta pochowana wczoraj jako umar\u0142a, dzi\u015b przebudzi\u0142a si\u0119. By\u0142a w letargu. Pomoc jednak przysz\u0142a za p\u00f3\u017ano. Ofiara w kilka minut skona\u0142a. Lecz nie tu koniec tragedii [\u2026] Nieszcz\u0119sna by\u0142a w stanie powa\u017cnym i konaj\u0105c wyda\u0142a na \u015bwiat \u017cywe i zdrowe dzieci\u0119.\u201d<\/p>\n Tak to zdarzenie przedstawia\u0142a \u00f3wczesna pada. Ja natomiast przypominam sobie zas\u0142yszan\u0105 z dzieci\u0144stwa opowie\u015b\u0107 starego grabarza na ten temat. W jego relacji przebieg tego wypadku by\u0142 nieco odmienny. Ot\u00f3\u017c m\u0105\u017c zmar\u0142ej, nie mog\u0105c pogodzi\u0107 si\u0119 z werdyktem lekarskim orzekaj\u0105cym \u015bmier\u0107 \u017cony i b\u0119d\u0105c wewn\u0119trznie przekonany, \u017ce ona \u017cyje, stara\u0142 si\u0119 wszelkimi sposobami odwlec termin pogrzebu. Mimo jego oporu \u017cona zosta\u0142a jednak pogrzebana. W\u00f3wczas nieszcz\u0119\u015bliwy zakrad\u0142 si\u0119 noc\u0105 na cmentarz, rozkopa\u0142 mogi\u0142\u0119, otworzy\u0142 trumn\u0119 i zobaczy\u0142 z przera\u017ceniem, \u017ce cia\u0142o \u017cony znajduje si\u0119 w zmienionej pozycji, jakby usi\u0142owa\u0142a wydoby\u0107 si\u0119 z zamkni\u0119cia. Obok spoczywa\u0142y zw\u0142oki noworodka. Ta wersja wydaje mi si\u0119 bli\u017csza prawdy, chocia\u017c nie mo\u017cna wykluczy\u0107, \u017ce \u017ar\u00f3d\u0142em opowie\u015bci grabarza by\u0142a ta sama notatka z \u201eKuriera\u201d, zmieniona przez opowiadaj\u0105cych w miar\u0119 up\u0142ywu lat. Jakikolwiek nie by\u0142by przebieg tego wydarzenia, pozostaje faktem oczywistym, i\u017c rze\u017aba nie p\u0142ycie grobowej Anny Kilemann jest wymown\u0105 ilustracj\u0105 tej tragedii. W p\u0119kni\u0119ciu tablicy, czy wieka trumny, ukazana jest posta\u0107 kobiety wyci\u0105gaj\u0105cej przez szczelin\u0105 r\u0119k\u0119 trzymaj\u0105c\u0105 niemowl\u0119. Nad g\u0142owa kobiety widoczna jest korona \u2013 prawdopodobnie symbol m\u0119cze\u0144skiej \u015bmierci.<\/p>\n Anna Regina Kilemann pochowana jest w alei 1 nr 19.<\/strong><\/p>\n Landy Aleksander Robert<\/strong> (24 X 1881 \u017bdanowo na Syberii \u2013 17 IV 1969 Warszawa), lekarz. By\u0142 synem Stanis\u0142awa, dzia\u0142acza socjalistycznego, zes\u0142a\u0144ca i Feliksy Lewandowskich.<\/p>\n Pocz\u0105tkowo studiowa\u0142 medycyn\u0119 w Warszawie. Za udzia\u0142 w demonstracjach na placu Grzybowskim w 1905 roku zosta\u0142 aresztowany, co w konsekwencji zawa\u017cy\u0142o na jego dalszych studiach na Uniwersytecie Warszawskim. Przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 nast\u0119pnie do Krakowa, gdzie uzyska\u0142 dyplom w 1908 roku na Uniwersytecie Jagiello\u0144skim. Podczas I wojny \u015bwiatowej znalaz\u0142 si\u0119 w Moskwie i tam pracowa\u0142 w Polskim Komitecie Pomocy Ofiarom Wojny. Po wybuchu rewolucji pa\u017adziernikowej przy poparciu w\u0142adz organizowa\u0142 \u017c\u0142obki i domy dziecka, mianowany zosta\u0142 w\u00f3wczas pierwszym dyrektorem Instytutu Pediatrycznego w Moskwie. Po powrocie do kraj\u00f3w 9121 roku po\u015bwieci\u0142 si\u0119 ca\u0142kowicie walce o zdrowie dziecka polskiego. Przez ca\u0142y okres dwudziestolecia by\u0142 przewodnicz\u0105cym oddzia\u0142u \u017coliborskiego Robotniczego Towarzystwa Przyjaci\u00f3\u0142 Dzieci. Stworzy\u0142 tam g\u0142o\u015bny w Polsce zesp\u00f3\u0142 plac\u00f3wek kulturalno-o\u015bwiatowych i zdrowotnych, zapewniaj\u0105cych dzieciom z rodzin robotniczych mo\u017cliwo\u015b\u0107 w\u0142a\u015bciwego rozwoju od kolebki a\u017c po okres dojrza\u0142o\u015bci. Podczas okupacji dzia\u0142a\u0142 w konspiracji, a w czasie powstania warszawskiego opiekowa\u0142 si\u0119 ludno\u015bci\u0105 cywiln\u0105 \u017boliborza, organizowa\u0142 szpitale i punkty opatrunkowe. Po wojnie by\u0142 kierownikiem Oddzia\u0142u Higieny w Instytucie Matki i Dziecka. Po \u015bmierci Aleksandra Landego \u00f3wczesny minister o\u015bwiaty i szkolnictwa wy\u017cszego prof. Henryk Jab\u0142o\u0144ski, okre\u015bli\u0142 zmar\u0142ego jako niezmordowanego dzia\u0142acza spo\u0142ecznego i wielkiego przyjaciela dzieci, kt\u00f3ry ca\u0142e \u017cycie po\u015bwi\u0119ci\u0142 walce o zdrowie i w\u0142a\u015bciwe wychowanie dziecka.<\/p>\n \u017bona Landego by\u0142a Romana z Kie\u0142basi\u0144skich, Oboje pochowani s\u0105 w alei 63 nr 93<\/strong>.<\/p>\n Loth Stefan August<\/strong> (28 V 1896 Grodziec pow. S\u0142upca \u2013 16 VII 1936 Or\u0142owo), podpu\u0142kownik wojska polskiego i dzia\u0142acz sportowy. By\u0142 synem Augusta Karola, duchownego wyznania ewangelicko-augsburskiego i jego pierwszej \u017cony Zofii z Eberlein\u00f3w.<\/p>\n Pocz\u0105tkowo ucz\u0119szcza\u0142 do Gimnazjum M. Reja w Warszawie, a nast\u0119pnie, po ewakuacji rodziny do Rosji, uzyska\u0142 matur\u0119 w gimnazjum w Saratowie. Po uko\u0144czeniu Szko\u0142y Wojskowej w Moskwie bra\u0142 udzia\u0142 w czerwcu 1917 roku w organizowaniu polskich formacji wojskowych w Saratowie, a p\u00f3\u017aniej walczy\u0142 w I korpusie wschodnim pod dow\u00f3dztwem gen. Dowb\u00f3r-Mu\u015bnickiego. W czerwcu roku nast\u0119pnego powr\u00f3ci\u0142 do Warszawy. Tutaj dzia\u0142a\u0142 jako instruktor Polskiej Organizacji Wojskowej (POW) oraz wsp\u00f3\u0142organizator Legii Akademickiej (p\u00f3\u017aniejszy 36 pu\u0142k piechoty). W 1919 roku bra\u0142 udzia\u0142 w walkach o Lw\u00f3w oraz uczestniczy\u0142 w akcji plebiscytowej na \u015al\u0105sku, Warmii i Mazurach; walczy\u0142 r\u00f3wnie\u017c podczas ofensywy w sierpniu 1920 roku.<\/p>\n W pierwszych latach po wojnie jako Loth I nale\u017ca\u0142 do najbardziej popularnych pi\u0142karzy stolicy oraz najlepszych s\u0119dzi\u00f3w tej dyscypliny sportu. R\u00f3wnie\u017c w tenisie uzyskiwa\u0142 wybitne rezultaty,<\/p>\n W listopadzie 1932 roku obj\u0105\u0142 szefostwo sztabu 28 dywizji piechoty, w kwietniu za\u015b 1934 roku zosta\u0142 przydzielony do sztabu inspektora armii gen. Dywizji Gustawa Orlicz-Dreszera. W dniu 16 lipca 1936 roku wraz ze swym szefem zgin\u0105\u0142 w katastrofie lotniczej nad Zatok\u0105 Gda\u0144sk\u0105 pod Or\u0142owem. Posiada\u0142 wiele odznacze\u0144, m.in. Krzy\u017c Virtuti Militari 5 klasy, Krzy\u017c Niepodleg\u0142o\u015bci, czterokrotnie Krzy\u017c Walecznych,<\/p>\n Po\u015blubi\u0142 znan\u0105 sportsmenk\u0119 Wand\u0119 Janin\u0119 Kwa\u015bniewsk\u0105 (1901- 28 X 1968) dzia\u0142aczk\u0119 klubu \u201ePolonia\u201d, rekordzistk\u0119 Polski w biegach na kr\u00f3tkie dystanse, pionierk\u0119 sportu kobiecego w Polsce.<\/p>\n Stefan August Loth i jego \u017cona pochowani zostali<\/strong> w<\/strong> alei F nr 34<\/strong>.<\/p>\n Skwarcow Jan<\/strong> (oko\u0142o 1788 –\u00a0 25 VII 1850), kupiec asesor S\u0105du Apelacyjnego do spraw handlowych. Po\u015blubi\u0142 Anastazj\u0119 z Popowych.<\/p>\n W 1828 roku Jak Skwarcow prowadzi\u0142 wielobran\u017cowy sklep w domu Roeslera przy ulicy Krakowskie Przedmie\u015bcie 79. Sprzedawano tam r\u00f3wnie\u017c ksi\u0105\u017cki w j\u0119zyku rosyjskim. Najprawdopodobniej by\u0142 on tak\u017ce wsp\u00f3\u0142w\u0142a\u015bcicielem za\u0142o\u017conej w 1834 roku przez kupca Aleksandra Skwarcowa ksi\u0119garni zaopatrzonej w liczne dzie\u0142a naukowe, powie\u015bci dla doros\u0142ych i dla dzieci. Mo\u017cna by\u0142o tak\u017ce w nie je abonowa\u0107 pras\u0119 wychodz\u0105c\u0105 na terenie cesarstwa rosyjskiego. Obok ksi\u0119garni znajdowa\u0142a si\u0119 bogato zaopatrzona czytelnia.<\/p>\n W 1837 roku Skwarcow naby\u0142 od rz\u0105du Pa\u0142ac Saski za cen\u0119 115200 z\u0142otych. Planuj\u0105c jego przebudow\u0119, rozpisa\u0142 konkurs architektoniczny, w kt\u00f3rym wzi\u0119li udzia\u0142: Marconi, Kropiwnicki, Ritschel wraz z Id\u017akowskim oraz Carazzi. Zwyci\u0119\u017cy\u0142 projekt Marconiego, jednak namiestnik Paskiewicz kt\u00f3remu Rada Budownictwa przedstawi\u0142a projekt do zatwierdzenia, odrzuci\u0142 go bez motywacji, zatwierdzi\u0142 za\u015b projekt Id\u017akowskiego o Ritschla. Dokonano przebudowy w latach 1839-1842; polega\u0142a ona na rozebraniu korpusu g\u0142\u00f3wnego, postawieniu w tym miejscu kolumnady oraz wybudowaniu skrzyde\u0142 bocznych. Szcz\u0105tki tej kolumnady w postaci trzech arkad pozosta\u0142y do dzi\u015b(Gr\u00f3b Nieznanego \u017bo\u0142nierza). W 1864 roku w\u0142adze wojskowe naby\u0142y pa\u0142ac od spadkobierc\u00f3w. Po przebudowie pa\u0142ac Saski nazywany by\u0142 domem Skwarcowa.<\/p>\n Jak Skwarcow zosta\u0142 pochowany w kwaterze prawos\u0142awnej na tutejszym cmentarzu w alei 23 nr 2. W pa\u017adzierniku 1851 roku odby\u0142o si\u0119 po\u015bwi\u0119cenie istniej\u0105cej do dzi\u015b kaplicy grobowej rodziny Skwarcow\u00f3w, zbudowanej przez Leona Karasi\u0144skiego w stylu bizantyjskim. W zewn\u0119trznej niszy bocznej \u015bciany umieszczono wyrze\u017abione w kamieniu popiersie zmar\u0142ego, kt\u00f3re zagin\u0119\u0142o przed kilku laty. Roboty kamieniarskie wykonywa\u0142 Jan Haagen, metalowe i poz\u0142otnicze \u2013 zak\u0142ad K. Mintera, za\u015b a\u017curowe pi\u0119kne drzwi odlano w fabryce Braci Evans.<\/p>\n Anders Ludwik<\/strong> (25 X 1854 Warszawa \u2013 11II 1920), lekarz. By\u0142 synem Samuela Ludwika Roberta (zm. 1884), obywatela miasta Warszawy i Pauliny z Weyt\u00f3w, bratem lekarza Teodora W\u0142adys\u0142awa. Po\u015blubi\u0142 Aniel\u0119 z Hoch\u00f3w (1858-1908).<\/p>\n Ludwik Anders uko\u0144czy\u0142 gimnazjum i Uniwersytet w Warszawie, gdzie w 1876 roku otrzyma\u0142 dyplom lekarza. Przez wiele lat by\u0142 ordynatorem kliniki wewn\u0119trznej Uniwersytetu Warszawskiego oraz ordynatorem Domu Podrzutk\u00f3w im. Ksi\u0119dza Boduena, do kt\u00f3rego rozwoju i unowocze\u015bnienia walnie si\u0119 przyczyni\u0142. Od 1905 roku obj\u0105\u0142 stanowisko lekarza naczelnego szpitala im. Dzieci\u0105tka Jezus w Warszawie. By\u0142 czynnym cz\u0142onkiem Warszawskiego Towarzystwa Lekarskiego oraz wsp\u00f3\u0142redaktorem \u201ePolskiego Przegl\u0105du Pediatrycznego\u201d. Uwa\u017cany jest za tw\u00f3rc\u0119 warszawskiej szko\u0142y pediatr\u00f3w. By\u0142 autorem prac naukowych z dziedziny pediatrii. Amatorsko zajmowa\u0142 si\u0119 fotografi\u0105 i pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 prezesa Warszawskiego Towarzystwa Fotograficznego.<\/p>\n Pochowany zosta\u0142 w alei 2 nr 20.<\/strong> Ne jego grobie znajduje si\u0119 rze\u017aba z br\u0105zu przedstawiaj\u0105ca kobiet\u0119, d\u0142uta B. Jeziora\u0144skiego.<\/p>\n Manzel J\u00f3zef (1834 Warszawa \u2013 8 VIII 1904 \u015awietlikowa Wola z ziemi kieleckiej), artysta rze\u017abiarz. By\u0142 synem rze\u017abiarza Jana i Emilii z Lietr\u00f3w. Po uko\u0144czeniu gimnazjum rolnego w Warszawie studiowa\u0142 w latach 1850- 1855 rze\u017ab\u0119 w Szkole Sztuk Pi\u0119knych pod kierunkiem K. Hegla. Jako prac\u0119 dyplomow\u0105 wykona\u0142 posag Anio\u0142a, kt\u00f3ry w 1859 roku zosta\u0142 umieszczony na grobowcu rodziny Menzl\u00f3w na tutejszym cmentarzu . Otrzymanie stypendium umo\u017cliwi\u0142o mu kontynuowanie studi\u00f3w w Petersburgu oraz we Florencji i Rzymie. W 1863 roku powr\u00f3ci\u0142 do Warszawy i tu za\u0142o\u017cy\u0142 w\u0142asn\u0105 pracowni\u0119 rze\u017abiarsko-kamieniarsk\u0105. Projektowa\u0142 i wykonywa\u0142 wiele nagrobk\u00f3w na tutejszym cmentarzu m.in. Anio\u0142a opartego o trumn\u0119 na grobie rodziny Jaeger\u00f3w, posta\u0107 kobiety naturalnej wielko\u015bci na grobowcu rodziny J.W. Bantkie \u2013 St\u0119\u017cy\u0144skiego.<\/p>\n Manzel by\u0142 cz\u0142onkiem Cesarskiej Akademii Sztuk Pi\u0119nych w Petersburgu oraz Akademii Sztuk Pi\u0119knych we Florencji.<\/p>\n Jego ojciec Jan (oko\u0142o 1807 \u2013 20 III 1875 Warszawa) by\u0142 tak\u017ce rze\u017abiarzem i czynnym cz\u0142onkiem Kolegium Ko\u015bcielnego warszawskiej parafii ewangelicko-augsburskiej. Przez wiele lat pe\u0142ni\u0142 funkcj\u0119 starszego wydzia\u0142u pogrzebowego oraz nale\u017ca\u0142 do grona cz\u0142onk\u00f3w za\u0142o\u017cycieli parafialnego domu starc\u00f3w i sierot.<\/p>\n Obaj zostali pochowani w alei 16 nr 28<\/strong>.<\/p>\n Tiunin W\u0142odzimierz (12 IV 1915 Ostr\u00f3g nad Horyniem \u2013 27 IV 1977), artysta plastyk. By\u0142 synem Wiktora i Jadwigi.<\/p>\n Po uko\u0144czeniu Liceum Krzemienieckiego studiowa\u0142 malarstwo w Akademii Sztuk Pi\u0119knych w Warszawie w pracowni profesora Tadeusza Pruszkowskiego. Uko\u0144czy\u0142 tak\u017ce Oficersk\u0105 Szko\u0142\u0119 Wojsk \u0141\u0105czno\u015bci w Zegrzu. Jako podchor\u0105\u017cy bra\u0142 udzia\u0142 w kampanii wrze\u015bniowej 1939 roku. Okres wojny sp\u0119dzi\u0142 w obozie jenieckim w Talicy i ko\u0142o Norymbergi. Po wyzwoleniu w latach 1949-1952 kontynuowa\u0142 studia w Warszawie. R\u00f3wnocze\u015bnie prowadzi\u0142 wyk\u0142ady oraz sprawowa\u0142 funkcj\u0119 zast\u0119pcy dyrektora w Pa\u0144stwowym Liceum Sztuk Plastycznych. W latach 1950-1962 by\u0142 starszym asystentem. A nast\u0119pnie adiunktem na Wydziale Architektury Wn\u0119trz ASP. W ci\u0105gu 29 lat pracy pedagogicznej krzewi\u0142 metod\u0119 wychowania cz\u0142owieka poprzez sztuk\u0119, oraz by\u0142 wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u0105 program\u00f3w przedmiot\u00f3w plastycznych. Wielce pochlebn\u0105 opini\u0119 o nim wyda\u0142 profesor Wojciech Jastrz\u0119bowski: \u201eUwa\u017cam W\u0142odzimierza Tiunina za wybitnego, stale pog\u0142\u0119biaj\u0105cego sw\u0105 wiedz\u0119 i umiej\u0119tno\u015bci artyst\u0119 plastyka, pedagoga i wychowawc\u0119 m\u0142odzie\u017cy. Jego pracowito\u015b\u0107, energia, obowi\u0105zkowo\u015b\u0107 inicjatywa i szczere oddanie sprawom uczelni to cechy, wobec kt\u00f3rych jestem z najwy\u017cszym uznaniem.\u201d<\/strong><\/em><\/p>\n Tiunin uprawia\u0142 malarstwo sztalugowe, zar\u00f3wno olejne, jak akwarelowe. Fascynowa\u0142 si\u0119 pejza\u017cem, kt\u00f3ry przedstawia\u0142 z wielk\u0105 wra\u017cliwo\u015bci\u0105, nie stroni\u0142 od scen rodzajowych, projektowa\u0142 bi\u017cuteri\u0119 artystyczn\u0105, interesowa\u0142 si\u0119 metaloplastyk\u0105. Od lat wystawia\u0142 swe prace na wystawach zbiorowych; dopiero na rok przed \u015bmierci\u0105 uda\u0142o mu si\u0119 zrealizowa\u0107 marzenie ostatnich lat swego \u017cycia, jakim by\u0142o zorganizowanie ekspozycji indywidualnej w Warszawie oraz we Wroc\u0142awiu. Zn\u0119kany chorob\u0105 na progu roku 1877 mia\u0142 jako artysta tylko jedno \u017cyczenie: \u201eOby mi dane by\u0142o w tym roku by\u0107 jeszcze na plenerze\u201d<\/em><\/strong>. Niestety, nie doczeka\u0142 tej chwili, zmar\u0142 w kwietniu tego roku.<\/p>\n W\u015br\u00f3d jego odznacze\u0144 nale\u017cy wymieni\u0107 m.in. Z\u0142oty Krzy\u017c Zas\u0142ugi, Z\u0142ot\u0105 Odznak\u0119 Honorow\u0105 m.st. Warszawy, Odznak\u0119 Zas\u0142u\u017conego Dzia\u0142acza Kultury.<\/p>\n W\u0142odzimierz Tiunin zosta\u0142 pochowany w alei 27 nr 34<\/strong>.<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/bloganki.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/DSC08413.jpg\")
![\"\"](\"https:\/\/bloganki.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/DSC08363.jpg\")
![\"\"](\"https:\/\/bloganki.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/DSC08365.jpg\")
![\"\"](\"https:\/\/bloganki.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/DSC08475.jpg\")
Frieman Gustaw (29 X 1842 Lublin \u2013 30 IX 1902 Odessa), artysta muzyk, kompozytor. <\/span><\/h4>\n
![\"\"](\"https:\/\/bloganki.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/DSC08616.jpg\")
Gebethner Jan Feliks (21 XI 1832 Warszawa \u2013 27 V 1887) artysta, muzyk, kolekcjoner, kupiec.<\/span><\/h4>\n
![\"\"](\"https:\/\/bloganki.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/DSC08520.jpg\")
![\"\"](\"https:\/\/bloganki.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/DSC08521.jpg\")
Hewelke Otton ( 10 III 1858 Pu\u0142tusk \u2013 6 II 1919 Warszawa) lekarz.<\/span><\/h4>\n
![\"\"](\"https:\/\/bloganki.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/DSC08623.jpg\")
Ulrich Jan Krystian (30 VII 1809 Warszawa \u2013 2 VII 1881), ogrodnik.<\/span><\/h4>\n
![\"\"](\"https:\/\/bloganki.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/DSC08499.jpg\")
Jung Herman (oko\u0142o 1818 Szymanowice na \u015al\u0105sku \u2013 12 III 1890 Warszawa), przemys\u0142owiec.<\/span><\/h4>\n
![\"\"](\"https:\/\/bloganki.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/DSC08434.jpg\")
Kazimirus Jan Bogumi\u0142 (28 III 1774 Bielawa \u2013 5 IV 1816 Warszawa), piwowar.<\/span><\/h4>\n
![\"\"](\"https:\/\/bloganki.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/DSC08316.jpg\")
Kilemann Anna Regina z Tenger\u00f3w (oko\u0142o 1760 \u2013 24IV 1793 Warszawa), \u017cona Jana Jeszego Krzysztofa.<\/span><\/h4>\n
![\"\"](\"https:\/\/bloganki.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/DSC08381.jpg\")
![\"\"](\"https:\/\/bloganki.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/DSC08382.jpg\")
Landy Aleksander Robert (24 X 1881 \u017bdanowo na Syberii \u2013 17 IV 1969 Warszawa), lekarz.<\/span><\/h4>\n
![\"\"](\"https:\/\/bloganki.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/DSC08626.jpg\")
Loth Stefan August (28 V 1896 Grodziec pow. S\u0142upca \u2013 16 VII 1936 Or\u0142owo), podpu\u0142kownik wojska polskiego i dzia\u0142acz sportowy.<\/span><\/h4>\n
![\"\"](\"https:\/\/bloganki.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/DSC08498.jpg\")
Skwarcow Jan (oko\u0142o 1788 –\u00a0 25 VII 1850), kupiec asesor S\u0105du Apelacyjnego do spraw handlowych.<\/span><\/h4>\n
![\"\"](\"https:\/\/bloganki.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/DSC08540.jpg\")
Anders Ludwik (25 X 1854 Warszawa \u2013 11II 1920), lekarz. <\/span><\/h4>\n
![\"\"](\"https:\/\/bloganki.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/DSC08325.jpg\")
![\"\"](\"https:\/\/bloganki.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/DSC08338.jpg\")
Manzel J\u00f3zef (1834 Warszawa \u2013 8 VIII 1904 \u015awietlikowa Wola z ziemi kieleckiej), artysta rze\u017abiarz.<\/span><\/h4>\n
![\"\"](\"https:\/\/bloganki.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/DSC08495.jpg\")
Tiunin W\u0142odzimierz (12 IV 1915 Ostr\u00f3g nad Horyniem \u2013 27 IV 1977), artysta plastyk.<\/span><\/h4>\n
![\"\"](\"https:\/\/bloganki.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/DSC08582.jpg\")
Daab Adolf (ok. 1872 \u2013 27 I 1924 Warszawa), przemys\u0142owiec.<\/span><\/h4>\n
![\"\"](\"https:\/\/bloganki.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/DSC08347.jpg\")
![\"\"](\"https:\/\/bloganki.pl\/wp-content\/uploads\/2023\/09\/GIF-1-300x84.gif\")
<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"