Lubię te wioski, których już nie ma. Lubię usiąść pod starą jabłonką i pomyśleć, że właśnie tutaj kiedyś był czyjś dom, podwórko, ogród. Po niektórych kampinoskich wsiach zostały tylko jabłonie, nagie sady, resztki fundamentów, pachnące bzy i fioletowe marcinki. Patrzę na takie miejsca i próbuję spojrzeć na nie oczami ludzi, którzy kiedyś tutaj żyli. Zastanawiam się, dlaczego odeszli. Co czuli, zostawiając domy, gospodarstwa i ziemię, na której pracowali przez całe życie? Czy jest coś piękniejszego niż las osnuty poranną mgłą? Czy jest piękniejszy zapach niż zapach konwalii, które najintensywniej pachną tuż przed zmierzchem? I ta cisza. W Ławach ta cisza jest szczególna, bo pod lasem wciąż można znaleźć ślady ludzi,…