-
Mauzoleum Tadż Mahal – klejnot Indii.
Dzieje królów zawsze były widowiskiem przeznaczonym dla całego świata. Publicznością w tym teatrze jest potomność urzeczona wydarzeniami, których sens wydaje się jej szczególnie doniosły, ponieważ aktorzy byli ludźmi wielkiego formatu. W historii Mogołów indyjskich występuje to wyjątkowo wyraźnie, gdyż nie tylko zawładnęli oni są sceną niepodzielnie, ale byli także własnymi scenografami, tworząc dzieło sztuki rozpoznawalne na pierwszy rzut oka niemal przez każdego człowieka na świecie – mauzoleum Tadż Mahal. Tylko takie dzieło jak Tadż Mahal mogło służyć za kurtynę zasłaniającą tajemnicę ich pochodzenia oraz ogromu ich sukcesu i klęski. Dynastia ta sprawowała faktyczne rządy w Indiach przez niespełna dwieście lat – kroplę w dzbanie indyjskiej wieczności, ale dla subkontynentu był…
-
Zrozumieć Indie to prawie tyle samo co zrozumieć świat.
Zrozumieć Indie to prawie tyle samo co zrozumieć świat. Sprawiają to nie tylko ogrom kraju, jego zróżnicowanie i ogólnoludzki wymiar problemów indyjskich. Indie, niczym hinduskie bóstwo, mogą objawiać się cudzoziemcowi w wielu postaciach i trudność polega na ustrzeżeniu się przed wzięciem jednej z nich za cały obraz. Są nad Gangesem Indie turysty – kraina, z której zapamiętuje się święte krowy, marmurowy poemat Tadż Mahalu, parkowe Nowe Delhi, świątynie Waranasi, rojowisko ludzkie w Kalkucie, żebraków przy erotycznych rzeźbach Khadżuraho i strużki dymu z sandałowych trociszek palonych w kramach z pamiątkami. Indie są krajem tak wielowarstwowym, że cokolwiek napisze się o nim na pierwszy rzut oka będzie prawdziwe, a zarazem nieprawdziwe. Hinduizm…
-
Tunezja – arabska piękność zimą. Ciekawe miejsca, atrakcje w kraju pachnącym jaśminem.
Liczący ponad 1.300 kilometrów pas wybrzeża sprawia, że Tunezja to okno wychodzące na Morze Śródziemne, które leży u podstawy jej wielowiekowej historii opierającej się na handlu, stosunkach i wymianie kulturalnej. Pomimo, iż jest najmniejszym krajem regionu maghrebskiego, to jednak Tunezja jest, bez wątpienia, jednym z najbardziej fascynujących miejsc pod względem natury, zabytków i dziedzictwa kulturalnego. Jej krajobraz jest wyjątkowo różnorodny i obejmuje żyzne wybrzeże, głównie na północy, gdzie zielenią się oliwkowe gaje, korkowe lasy i wszelkiego rodzaju uprawy. Jaka jest Tunezja? Kolorowa, wielobarwna, różnorodna i w zimę pachnie jaśminem. Jacy są Tunezyjczycy? To naród pragmatyków. Łączą tradycje afrykańskie, arabskie i śródziemnomorskie, Tunezja godzi turystykę ze swą muzułmańską kulturą. Przykładem umiejętności…
-
Samos (Grecja) – wyspa Hery i Pitagorasa: ciekawe miejsca, atrakcje.
Na Samos byłam dwa razy i wiem, że jeszcze tam wrócę. Z czego słynie Samos? Mnie przyciągnęły szlaki turystyczne, są niezwykle malownicze i bardzo dobrze oznaczone. Pełno tam ciszy i spokoju. Nie brakuje maleńkich, klimatycznych wiosek i przepięknych plaż. Uwielbiam kuchnię grecką, jest lekka, smaczna i nigdzie tak wybornie nie smakują melony. Nie ma tu tłumów, hotele są małe, bardzo kameralne z lokalną kuchnią. Jest tam wszystko to co lubię. Grecy są mili i bardzo otwarci na turystów. W kafejkach rano serwują przepyszną kawę, kawę z widokiem na „szczęście”. Kilka słów o wyspie Hery i Pitagorasa. Z Samos pochodziły takie starożytne sławy jak Pitagoras, filozofowie Melissos i Epikur, astronomowie Arystarch…
-
Oia – Fira – odkryj najpiękniejszy szlak trekkingowy na Santorini.
Santorini (Thira) to bez wątpienia jedna z największych perełek Grecji. Nie bez powodu nazywana jest „Wyspą Marzeń”. Jej wyniosłe, barwne klify, zwieńczone białymi wioskami przyczepionymi do skał, robią niesamowite wrażenie. Przed tysiącami lat wyspa była okrągłym kawałkiem lądu z wulkanem pośrodku. Około XV w. p.n.e. wulkan wybuchł, zapadł się pod wodę wraz z dużą częścią wyspy i zamilkł. Po tym kataklizmie z Santorini pozostał skrawek w kształcie półksiężyca po wschodniej stronie krateru i maleńki odłamek zwany Thirassią, po jego stronie zachodniej. Między wyspami rozpościera się mniej więcej prostokątna laguna o długości około 12 km i szerokości do 7 km. To dawna kaldera (jedna z największych na świecie). Tutejsze kościoły i…
-
Olenderski Park Etnograficzny w Wielkiej Nieszawce.
Osadnictwo olenderskie zaprząta moją głowę już od kilku lat. Szukam informacji o osadnikach, którzy zamieszkiwali kiedyś na terenach dzisiejszej Puszczy Kampinoskiej. Pozostało po nich tylko kilka nagrobków, ukrytych pośród drzew i pagórki (terpy) na których budowali swoje domy. Okolice Warszawy zamieszkiwali głównie Niemcy. Do Olenderskiego Parku Etnograficznego w Wielkiej Nieszawce wybrałam się w maju, kwitły wtedy maki i chabry, dzień był piękny, pachniało wiosną. Często odwiedzam Skansen Osadnictwa Nadwiślańskiego w Wiączeminie Polskim, uwielbiam klimat jaki tam panuje, a to wszystko dzięki ludziom, bo to Oni tworzą miejsca. I na taki klimat liczyłam w Wielkiej Nieszawce, czegoś zabrakło, nie było przewodnika, nie było ludzi, była cisza i spokój. W dwóch chatach…
-
Co ciekawego warto zobaczyć w Walencji? La Terreta to idealne miejsce, by zakochać się w Hiszpanii.
Walencja ma wszystko to co kocham: uroczą starówkę, rowery, zabytki, sztukę ulicy, klimat i pyszne jedzenie. To bez wątpienia jedno z najprzytulniejszych miast w Hiszpanii. Koniecznie należy spróbować najważniejszego dania, paelli (ponoć tylko tu można zjeść prawdziwą!) oraz innych delicji jak „clóchinas” (małże) czy „horchata” (rodzaj napoju chłodzącego). W Mercado Central jadałam przepyszne, świeże ostrygi (kosztują od 2,50 do 3 EUR-o za sztukę), ogromną frajdą jest to, że sami sobie wybieramy, którą chcemy zjeść i sprzedawca otwiera je przy nas. Zaledwie 6 EUR-o kosztuje porcja paelli, do wyboru jest kilka rodzajów. Walencję doskonale odkrywa się na piechotę. Dobrym pomysłem jest też wypożyczenie roweru. Wypożyczalnie rowerów znajdziecie prawie na każdym rogu, ceny…
-
Trasa okrężna wokół Kokkari (Route 21) – Samos.
Kokkari to bez wątpienia jedna z najbardziej klimatycznych wiosek na Samos. Długa plaża, błękitne morze, urokliwe maleńkie knajpy w których można zjeść świeże owoce może dodają jej charakteru. Z Kokkari biegną trzy bardzo malownicze szlaki piecze: Route 21 okrężny wokół Kokkari, Route 22 Kokkari – Vourliotes – Kokarii, szczegółowy opis szlaku znajdziecie tu i Rourte 23 Kokkari – Vronda Monastery – Lazaros Peak. Pagórkowate tereny na południe od Kokkari pełne są nieutwardzonych leśnych dróg, które są bardzo przyjemne dla pieszych i rowerzystów. Jeśli szukacie najprzyjemniejszej i najspokojniejszej opcji, najlepszym wyborem będzie trasa nr 21. Punkt początkowy tej okrężnej trasy jest dobrze oznaczony i znajduje się w centrum miejscowości Kokkari, przy…
-
Główny Szlak Puszczy Kampinoskiej (czerwony). Cześć pierwsza: Brochów – Górki, Sosna Powstańców 1863r.
Brochów – Górki, Sosna Powstańców 1863 r. – ten odcinek czerwonego szlaku uwielbiam najbardziej, jest najmniej zadeptany i bardzo różnorodny. Obronny kościół renesansowy z XVI w. w Brochowie to prawdziwa perełka na trasie i to właśnie przy nim rozpoczyna się szlak. Warto zejść kawałek niżej, za kościół, tam znajdują się dwa małe stawy na których zawsze spotykałam łabędzie. W tym roku były z małymi. Czerwony szlak ma znaczenie ponadregionalne, wiedzie przez cały Kampinoski Park Narodowy z zachodu na wschodu, albo jak kto woli z wschodu na zachód. Na przebycie całego szlaku potrzeba, co najmniej dwóch dni, ma 55,8 km. Trasa jest interesująca przez cały rok, najpiękniejsza wczesną wiosną, kolorowa jesienią…
-
Limnionas – Aghia Kyriaki – Limnionas (Route 13) – szlak dla wytrwałych na Samos.
Limnionas to spokojna nadmorska miejscowość, położona przy pięknej piaszczystej plaży. Wiele osób przyjeżdża tu, poplażować, zasmakować greckiej kuchni, ale tylko nieliczni decydują się na przyjemną wędrówkę po południowo-zachodnim krańcu wyspy. Wejście na szlak numer 13 znajduje się na południowym krańcu Limnionas, przy samej plaży. Tam też jest spory parking, można spokojnie zostawić samochód. Szlak według mnie jest dość trudny. Odcinek w górach jest bardzo słabo oznaczony, ja się zgubiłam. Miałam bardzo duży zapas wody, który okazał się niewystarczający, dobrze, że zawsze zabieram ze sobą saszetki z elektrolitami. Większość szlaku była w pełnym słońcu, a o wiatr było bardzo trudno. W przewodniku była mowa, że szlak biegnie wzdłuż kanionu z wodą,…
