Toruń – w poszukiwaniu Ducha Świąt Bożego Narodzenia.

W Toruniu o poranku nie czuć jeszcze magii świąt, bo święta to przecież zapach pierników, zapach świeżo ściętej choinki i magiczny blask światełek. O 8:30 na dworcu Toruń-Miasto czuć jedynie zimny powiew wiatru na policzkach, palce u rąk  zaczynają coraz bardziej marznąć. W poczekalni siedzi mężczyzna, mozolnie szuka czegoś w torbie, wygląda na bezdomnego. W jednej chwili dworzec się wyludnia, ludzie nagle gdzieś znikli, jakby rozpłynęli się w powietrzu. Miasto wydaje się być jeszcze senne, nieoświetlone, jedynie przy knajpkach rozbłysły pierwsze świąteczne lampki. W powietrzu czuć zapach świeżo pieczonego chleba.

Jeden dzień w Toruniu – ciekawe miejsca, atrakcje:

Zwiedzać Toruń można na różne sposoby. Przed świętami warto wybrać się na piernikowe warsztaty, bo Boże Narodzenie to przecież czas wypiekania piernikowych ciasteczek. Bilet koniecznie kupcie wcześniej, bo o miejsce nie jest łatwo. Warsztaty trwają pół godziny, na zwiedzanie muzeum razem z warsztatami warto zarezerwował sobie około półtorej godziny. Na tej samej ulicy, mieści się „Niewidzialny Dom” – dom, który uczy wrażliwości, ale o nim później.

Muzeum Toruńskiego Piernika przy ul. Strumykowej 4.

Piernik to znane w wielu regionach świata ciasto przygotowywane z mąki i miodu, wzbogacane dodatkiem aromatycznych przypraw korzennych. Polska nazwa tego wypieku wywodzi się od staropolskiego określenia „pierny”, oznaczającego charakterystyczny, pikantny smak przyprawionego ciasta.

Piernik przez długi czas pozostawał produktem luksusowym, głównie ze względu na kosztowne przyprawy używane do jego przygotowania, takie jak pieprz, cynamon, gałka muszkatołowa, imbir, goździki, anyż oraz kardamon.

Zwyczaj wypiekania pierników szybko rozpowszechnił się w całej Europie wraz z rozwojem sieci klasztorów oraz miast. Pod koniec średniowiecza rzemiosło piernikarskie rozwijało się między innymi w Akwizgranie, Amsterdamie, Bazylei, Gdańsku, Nysie, Krakowie i Wrocławiu. Z czasem najważniejszymi ośrodkami produkcji pierników stały się jednak Norymberga oraz położony nad Wisłą Toruń, który do dziś pozostaje jednym z najbardziej znanych miejsc związanych z tradycją tego wyjątkowego wypieku.

Historia piernikarstwa w Toruniu sięga średniowiecza. Dzięki położeniu miasta na szlakach handlowych oraz dostępowi do mąki, miodu i przypraw toruńscy rzemieślnicy tworzyli pierniki cenione za jakość i smak. Największy rozwój tego rzemiosła przypadł na XVII i XVIII wiek, choć piernikarze należeli wówczas do cechu piekarskiego, a nie do osobnej organizacji.

Piernik toruński od początku był wyjątkowym przysmakiem i popularnym podarunkiem z wizyty w mieście. Ceniono go nie tylko za smak, ale także za przypisywane mu właściwości lecznicze i ozdobne formy wręczane podczas ważnych uroczystości. Sprzedawano go m.in. w kramach Ratusza Staromiejskiego. Jego sława znalazła odzwierciedlenie w XVII-wiecznym przysłowiu, które wymieniało go wśród najlepszych rzeczy w Polsce: „gdańską gorzałkę, toruński piernik, krakowską pannę i warszawski trzewik”.

Technologia wypieku w fabryce pierników.

Ciasto z miodu pszczelego przygotowywano osobno, podobnie jak syropowe z syropu buraczanego. Do niektórych ciast dodawano cukier brunatny, miód trzcinowy oraz syrop ziemniaczany. Białego cukru używano tylko do herbatników, glazury i kremów. „Katarzynki” i „Szejbki” powstawały wyłącznie na czystym miodzie. Ciasto miodowe długo dojrzewało, a pozostałe od 14 dni do 12 miesięcy. Mieszankę przypraw korzennych dobierał Weese wraz z kierownikiem produkcji. Po wypieku pierniki były ręcznie zdejmowane z blach, pakowane w pergamin i umieszczane w skrzyniach z informacją o pakowaczu oraz ilości i jakości produktu, a następnie wysyłane do składnic.

Najstarszy znany przepis na toruński piernik pochodzi z XVIII wieku.

„Weź miodu praśnego ile chcesz, włóż do naczynia, wlej do niego gorzałki mocnej sporo i wody, smaż powoli szymując, aż będzie gęsty, wlej go na niecki, przydaj imbiru białego, gwoździków, cynamonu, gałek, kubebów, kardamonu, hanyżu nietłuczonego, skórek cytrynowych drobno krajanych, cukru ileć się będzie zdało, wszystko z gruba prztłukłszy, wsyp do miodu gorącego, miarkując żeby niezbyt korzenia było, zmieszaj, a jak miód ostygnie, że jeno letni będzie, wsyp mąki żytniej ile potrzeba, umięszaj, niech tak stoi nakryto, aż  dobrze wystygnie, potem wyłóż na stół, gnieć jako najmocniej, przydając maki ile potrzeba, potym nakładź cykady krajanej, albo skórek cytrynowych w cukrze smażonych, znowu przygnieć i zaraz formuj pierniki […]”.

Toruński Jarmark Bożonarodzeniowy.

Na Toruńskim Jarmarku Bożonarodzeniowym czuć Ducha Świąt, a razem z nim przywędrowały do Torunia nawet oscypki, czemu ? Tego nie wiem. W żadnym innym mieście nie spotkałam takiej ilości Dziadków od orzechów, trzeba przyznać, robią niesamowite wrażenie.

„Niewidzialny Dom” przy ulicy Strumykowej 5 w Toruniu.

…myślisz, że świat jest taki jakim go widzisz. Czujesz, że wszyscy tak myślą. A jeżeli ktoś, choć na chwilę, wyłączyłby Tobie zmysł widzenia, zmieniłbyś swoje zdanie. Niewidzialny dom jest odpowiedzią na wiele pytań, często nie zadanych pytań. Niewidzialny Dom pokaże Ci świat, którego nie możesz zobaczyć. Nawet nie wiesz, że istnieje.

„Niewidzialny Dom”, to miejsce szczególne, uczy wrażliwości, „otwiera” oczy na świat i na drugiego człowieka. To miejsce wyjątkowe, wzrusza i pozostaje na długo w pamięci.

Zwiedzanie trwa około godziny, bilety można rezerwować na stronie, mi udało się kupić na miejscu.

„Świat jest taki inny, kiedy się go nie widzi”.

O 16-tej w Toruniu rozbłysły wszystkie lampki.

Lubisz to co robię?  Będzie mi niezmiernie miło jeśli wypijemy razem kawę.