Jeśli szukacie krótkiej, a jednocześnie bardzo urozmaiconej trasy w Puszczy Kampinoskiej, ścieżka dydaktyczna „Do Karczmiska” będzie świetnym wyborem. Ma zaledwie 2,8 km, ale podczas tak krótkiego spaceru można zobaczyć naprawdę wiele – podmokłe łąki, turzycowiska, wydmy, sosnowe bory i fragmenty bardziej wilgotnego lasu.

Na tę trasę wybrałam się z myślą o spokojnym spacerze, ale szybko okazało się, że na niespełna trzech kilometrach czeka na mnie sporo ciekawostek. To właśnie lubię w Puszczy Kampinoskiej – nigdy nie wiadomo, co znajdzie się za kolejnym zakrętem.

Informacje praktyczne

📍 Początek trasy: leśny parking w Truskawiu
🥾 Długość ścieżki: około 2,8 km
⏱️ Czas przejścia: około 1 godziny, a ze zdjęciami i postojami trochę dłużej
🔄 Charakter trasy: liniowa
🟢 Trudność: łatwa
👟 Nawierzchnia: leśne ścieżki, drogi gruntowe, miejscami piasek i podmokłe fragmenty
🚗 Parking: leśny parking w Truskawiu
🚌 Dojazd: autobus 210 z Metra Młociny, przystanek Truskaw Skibińskiego
🌲 Teren: Kampinoski Park Narodowy

Kiedy najlepiej wybrać się na trasę?

Trasa jest ciekawa o każdej porze roku, ale jej charakter mocno zależy od pogody.

Wiosną i po większych opadach niektóre fragmenty mogą być bardzo mokre. Wtedy zdecydowanie wybieram buty, których nie będzie mi szkoda ubrudzić. Jesienią z kolei Puszcza Kampinoska zachwyca kolorami, a zimą, przy śnieżnej pogodzie, ta sama trasa wygląda zupełnie inaczej.

Gdzie zaparkować?

Początek ścieżki znajduje się przy leśnym parkingu w Truskawiu. W weekendy i przy dobrej pogodzie może być tutaj sporo spacerowiczów, dlatego jeśli zależy mi na spokojnym początku wycieczki, staram się przyjechać wcześniej.

Jak dojechać komunikacją?

Do Truskawia można dojechać autobusem podmiejskim 210 z Metra Młociny. Wysiadam na przystanku Truskaw Skibińskiego, który znajduje się niedaleko parkingu i początku ścieżki.

Przed wyjazdem zawsze sprawdzam aktualny rozkład jazdy, ponieważ godziny kursowania komunikacji mogą się zmieniać.

Czy trasa jest odpowiednia dla dzieci?

Tak. Ścieżka jest krótka i łatwa, dlatego dobrze sprawdzi się jako rodzinny spacer. Trzeba tylko pamiętać, że nie jest to utwardzona alejka. Po deszczu mogą pojawić się błoto, kałuże i podmokłe fragmenty.

Czy można przejechać trasę wózkiem?

Nie traktowałabym jej jako trasy odpowiedniej dla zwykłego wózka dziecięcego. Piaszczyste, nierówne i miejscami podmokłe podłoże może znacznie utrudnić przejazd.

Co zabrać na spacer?

Na tak krótką trasę nie potrzebuję specjalistycznego wyposażenia. Zawsze mam jednak ze sobą:

• wygodne buty,
• wodę,
• telefon z naładowaną baterią,
• mapę lub aplikację z trasą,
• coś przeciwko komarom i kleszczom,
• po deszczu – buty odporne na wilgoć.

Latem dodatkowo zabieram nakrycie głowy i krem z filtrem.

Wiosna „Uroczysko Paśniki” – Puszcza Kampinoska.

Początek trasy – Truskaw

Swoją wycieczkę rozpoczęłam przy leśnym parkingu w Truskawiu, który jest jednym z ważniejszych punktów wejściowych do Kampinoskiego Parku Narodowego.

Do Truskawia można również dojechać komunikacją podmiejską. Z Warszawy, z Metra Młociny, kursuje autobus linii 210. Wysiadłam na przystanku Truskaw Skibińskiego, znajdującym się niedaleko parkingu i początku trasy.

Trasa prowadzi kolejno przez Truskaw – Uroczysko Paśniki – Obszar Ochrony Ścisłej „Cyganka” – Ćwikową Górę – Karczmisko.

Początkowo szłam czarnym szlakiem turystycznym. Dalej ścieżka prowadzi już zielonym szlakiem aż do powierzchni pohuraganowej, gdzie oficjalnie się kończy.

Sama trasa jest łatwa, choć nie wszędzie jest sucho i wygodnie. Wiosną oraz po większych opadach niektóre fragmenty mogą być mocno podmokłe.

Puszcza Kampinoska w pigułce

Najbardziej podobało mi się to, jak szybko zmieniał się krajobraz.

Najpierw szłam przez bagienną dolinkę Niepust i Uroczysko Paśniki. Jeszcze w latach 80. ubiegłego wieku tutejsze łąki były użytkowane rolniczo. Dzisiaj miejsce to wygląda zupełnie inaczej i pozwala zobaczyć, jak przyroda stopniowo odzyskuje swoje dawne tereny.

Po drodze pojawiły się turzycowiska, mineralne wyspy i charakterystyczne kępy jałowców. Później zaczęłam wchodzić na tereny wydmowe.

To właśnie tutaj najlepiej widać jedną z najbardziej charakterystycznych cech Puszczy Kampinoskiej – sąsiadujące ze sobą piaszczyste wydmy i podmokłe obniżenia. W jednej chwili można iść przez mokrą, bagienną dolinkę, a chwilę później wspinać się na piaszczysty wał porośnięty sosnowym borem.

Dalej trasa prowadzi skrajem Obszaru Ochrony Ścisłej „Cyganka”. Można tu zobaczyć między innymi grądy, łęgi, bory sosnowe, turzycowiska, fragmenty starodrzewu i drzewa pomnikowe.

Na końcu pojawiają się sosnowe bory porastające stoki wydm o swojsko brzmiących nazwach – Zdrojowa Góra i Ćwikowa Góra.

 

Obszar Ochrony Ścisłej „Cyganka”

Obszar Ochrony Ścisłej „Cyganka” został utworzony w 1977 roku i zajmuje powierzchnię 99,34 ha.

Położony jest w bagiennej dolince Niepust i obejmuje bardzo różnorodne zbiorowiska roślinne. Wędrując tędy, można zobaczyć zarówno bory sosnowe, jak i grądy czy łęgi. Są również zarastające turzycowiska, starodrzew i drzewa pomnikowe.

Nazwa obszaru pochodzi od łąki znajdującej się w jego głębi.

Podczas spaceru zwróciłam też uwagę na niewielki strumień. To jeden z nielicznych zachowanych w Puszczy Kampinoskiej cieków o naturalnie ukształtowanym korycie.

Jego wygląd bardzo zależy od pory roku i pogody. Wiosną oraz po większych opadach woda może szeroko rozlewać się po okolicy. Później szybko opada, a w czasie suchego lata strumień może całkowicie zaniknąć.

Karczmisko – miejsce z legendą

Po drodze dotarłam do Karczmiska. Sama nazwa od razu wzbudziła moją ciekawość, bo kryje się za nią całkiem interesująca historia.

Nazwa pochodzi od karczmy Niepust, która znajdowała się tutaj w XIX wieku, przy rozstaju dróg. Według legendy karczma nie chciała łatwo wypuszczać spragnionych podróżnych.

Jeśli komuś udało się wyrwać z objęć Niepustu, mógł udać się do kolejnej karczmy – w Pociesze – i tam pocieszyć się kwartą okowity.

Ale i tam trzeba było uważać. Według innych podań w pobliskim Krogulcu na wracających z karczmy miał czyhać diabeł.

Ćwikowa Góra i zbój Ćwik

Z Karczmiskiem związana jest jeszcze jedna legenda. Kilkaset metrów na wschód znajduje się Ćwikowa Góra.

Według miejscowych podań mieszkał tam srogi zbój o imieniu Ćwik. Podobno pojmanym przez siebie ludziom wbijał ćwieki w ciało, a nawet w pięty.

Ile prawdy jest w tej historii? Tego już pewnie się nie dowiemy. Lubię jednak takie opowieści, bo sprawiają, że zwykła leśna ścieżka nabiera zupełnie innego charakteru.

Ślady wielkiej wichury

Jednym z bardziej niezwykłych miejsc na trasie jest powierzchnia pohuraganowa.

9 lipca 2004 roku przez tę część Puszczy Kampinoskiej przeszła potężna trąba powietrzna. W ciągu kilkunastu minut wichura zniszczyła pas lasu o szerokości około 200 metrów i długości około 10 kilometrów.

Żywioł przemieszczał się od Wiktorowa w kierunku północno-wschodnim, aż w stronę cmentarza w Palmirach.

Skala zniszczeń była ogromna. Tysiące drzew zostało połamanych lub wyrwanych z korzeniami. Zniszczeniu uległo około 97 hektarów lasu.

Dzisiaj miejsce to jest dla mnie ciekawą lekcją tego, jak przyroda potrafi się odradzać.

Czy warto iść dalej?

Kiedy dotarłam do Karczmiska, mogłam oczywiście wrócić tą samą drogą. Jeśli jednak mam więcej czasu, zdecydowanie wolę przedłużyć spacer.

Jedną z możliwości jest dalsza wędrówka zielonym szlakiem, a następnie żółtym przez Zaborów Leśny. Można też wybrać zielony i niebieski szlak przez Pociechę.

Ja wybrałam wariant przez Zaborów Leśny i zdecydowanie polecam takie połączenie. Sama ścieżka „Do Karczmiska” jest krótka, więc dzięki przedłużeniu można zrobić z niej naprawdę przyjemną, dłuższą wycieczkę.

Zaborów Leśny

Jeśli zdecydujecie się pójść dalej, warto odwiedzić Obszar Ochrony Ścisłej „Zaborów Leśny”.

To jeden z najpiękniejszych fragmentów Puszczy Kampinoskiej. Rosną tutaj potężne sosny, dęby, graby i olchy, a wśród lasu znajdują się śródleśne stawy.

Teren jest pozostałością parku przy nieistniejącym już majątku Gać Zaborowska. W okresie międzywojennym należał do krewnych marszałka Józefa Piłsudskiego.

Dla mnie było to bardzo przyjemne zakończenie wycieczki i dobry powód, żeby nie ograniczać się tylko do 2,8-kilometrowej ścieżki.

Czy warto wybrać się na ścieżkę „Do Karczmiska”?

Moim zdaniem zdecydowanie tak.

To krótka i łatwa trasa, ale bardzo różnorodna. W ciągu kilku kilometrów zobaczyłam podmokłe łąki, turzycowiska, wydmy i sosnowe bory. Do tego dochodzą ciekawostki przyrodnicze, historia dawnych karczm, legenda o zbóju Ćwiku oraz ślady wielkiej wichury z 2004 roku.

Jeśli szukam pomysłu na krótki spacer niedaleko Warszawy, który w razie potrzeby mogę łatwo zamienić w dłuższą wycieczkę, „Do Karczmiska” jest bardzo dobrym wyborem.

FAQ – Ścieżka dydaktyczna „Do Karczmiska”

Ile kilometrów ma ścieżka „Do Karczmiska”?

Sama ścieżka ma około 2,8 km. Jeśli wrócę dokładnie tą samą drogą, przejdę łącznie około 5,6 km.

Ile zajmuje przejście trasy?

Samo przejście 2,8 km zajmuje mi około godziny. Jeśli robię zdjęcia, zatrzymuję się przy ciekawych miejscach i spokojnie oglądam okolice, rezerwuję sobie trochę więcej czasu.

Czy trasa jest trudna?

Nie. To łatwa trasa. Największym utrudnieniem są miejscami piaszczyste i podmokłe fragmenty, a nie przewyższenia.

Czy można zrobić pętlę?

Sama ścieżka jest liniowa. Po dojściu do Karczmiska mogę jednak przedłużyć wycieczkę i wrócić inną trasą.

Czy przy trasie jest parking?

Tak. Początek ścieżki znajduje się przy leśnym parkingu w Truskawiu.

Czy można dojechać autobusem?

Tak. Do Truskawia dojeżdża autobus 210 z Metra Młociny. Wysiadam na przystanku Truskaw Skibińskiego.

Czy ścieżka nadaje się na rodzinny spacer?

Tak. Trasa jest krótka i łatwa, dlatego dobrze sprawdzi się jako pomysł na rodzinne wyjście do lasu.

Czy warto przedłużyć trasę?

Moim zdaniem zdecydowanie. Jeśli 2,8 km to dla mnie za mało, idę dalej w kierunku Zaborowa Leśnego albo Pociechy.

Czy warto wybrać się tutaj po deszczu?

Można, ale trzeba przygotować się na błoto i podmokłe fragmenty. Jeśli nie lubię chodzić po mokrych ścieżkach, lepiej wybrać suchszy dzień.

Czy warto wybrać się na „Do Karczmiska”?

Zdecydowanie tak. Sama trasa jest krótka, ale bardzo różnorodna. Ja właśnie za to lubię takie kampinoskie ścieżki – nie trzeba pokonywać kilkunastu kilometrów, żeby zobaczyć zmieniający się krajobraz, ciekawą przyrodę i miejsca z historią.

A jeśli po dotarciu do Karczmiska nadal mam ochotę na spacer, mogę po prostu iść dalej. I właśnie to jest najlepsze – z krótkiej wycieczki łatwo zrobić całkiem długi dzień w Puszczy Kampinoskiej.

☕ Podoba Ci się wspólne odkrywanie Puszczy Kampinoskiej?

Jeśli lubisz moje opowieści o Puszczy Kampinoskiej, dawnych wsiach, leśnych drogach, zapomnianych miejscach, historii i przyrodzie, możesz postawić mi wirtualną kawę i w ten sposób wesprzeć moją twórczość. ☕❤️

Dzięki Twojemu wsparciu mogę dalej ruszać w drogę, odkrywać opuszczone wsie, stare cmentarze, przydrożne krzyże i kapliczki, leśne mogiły, dawne osady i miejsca, w których historia wciąż jest obecna, choć czasem trzeba jej dobrze poszukać.

Mogę też zatrzymywać się przy starych drzewach, wędrować mniej uczęszczanymi ścieżkami, zaglądać w zakamarki Puszczy i szukać śladów ludzi, którzy kiedyś tutaj mieszkali.

A później mogę dzielić się tym wszystkim tutaj, na blogu – żebyśmy wspólnie mogli poznawać Kampinos z jego historią, przyrodą, dawnymi mieszkańcami, opuszczonymi wioskami i miejscami, o których nie zawsze można przeczytać w popularnych przewodnikach.

Mam nadzieję, że moja kampinoska mapa będzie z czasem coraz większa i że wspólnie odkryjemy jeszcze wiele nieznanych ścieżek, zapomnianych historii i niezwykłych miejsc. ❤️

Dziękuję, że jesteście ze mną.

Za każdą kawę, komentarz, wiadomość i każde: „Jedźmy tam!” ☕❤️

Do zobaczenia na kolejnym kampinoskim szlaku! 🌲🥾🚲

*Artykuł został zaktualizowany 15 sierpnia 2026 r. i uzupełniony o dodatkowe informacje.