Krawędzią wulkanu Sete Cidades PR3 i PR4 SMI – najpiękniejszy szlak na Azorach (São Miguel).

Legendy dotyczące Sete Cidades (Siedmiu Miast) obfitują w miejscowej tradycji ustnej, z których najpopularniejsza opowiada o mitycznym królestwie, gdzie księżniczka, podczas jednego ze swoich codziennych spacerów po wsi, spotkała pasterza, w którym zakochała się bez pamięci. Po kilku szczęśliwych spotkaniach, między nimi narodziła się ogromna miłość. Król, dowiedziawszy się o romansie swojej córki, zakazał dzieciom dalszych spotkań. Spotkali się po raz ostatni, ale żegnając się, płakali tak obficie, że łzy, które wylali, utworzyły dwie laguny: jedną niebieską, w kolorze oczu księżniczek, a drugą zieloną, w kolorze oczu pasterza.

Bez wątpienia najpiękniejsze na wyspie São Miguel są trasy PR3 Vista do Rei – Sete Cidades oraz  PR4 Mata do Canário – Sete Cidades, które wiodą krawędziami wulkanu. Z jednej strony możemy podziwiać bezkres oceanu a z drugiej panoramiczne widoki na kalderę z jeziorami

Szlaki te znajdują się w północno-zachodniej części wyspy São Miguel i sięgają krateru Sete Cidades, obszaru chronionego krajobrazu, włączonego do Rede Natura 2000 (Sieć Przyrody 2000). Krater ten, powstały w wyniku kolejnych zapadnięć, jest jednym z największych kraterów, jakie można znaleźć na Azorach. W jego wnętrzu znajduje się Lagoa das Sete Cidades, krajobraz, który został uznany za jeden z 7 naturalnych cudów Portugalii, w kategorii stref wodnych poza morzem.

Z Ponta Delgada do Sate Citades kursują regularnie autobusy. Bilet kosztuje 4,14 EUR-o. Cały szlak (PR3, PR4 ) ma niecałe 20 km i na przejście trzeba przeznaczyć około 6-7 godzin. Widoki są „bajkowe”, trasa jest momentami dość wymagająca, ale nie ma nic piękniejszego niż spacer z głową w chmurach.  Ja wyruszyła z Sate Citades w kierunku punktu widokowego Miradouro das Cumeeiras.

Od czerwca zakwitają na Azorach hortensje, nieliczne kwiatki odnalazłam jeszcze pod koniec grudnia.

Najpiękniejsze widoki możemy podziwiać przy samym kraterze. Przy punkcie widokowym Miradouro das Cumeeiras znajduje się spory parking dla samochodów i miejsce do odpoczynku. Dalszy odcinek trasy jest wykorzystywany do celów rolniczych. Droga jest miejscami dość mocno zniszczona. 

Czym wyżej, tym robi się coraz bardziej klimatycznie, kropelki deszcz, mgła i spacer z głową w chmurach sprawiają, że człowiek zapomina o całym świecie.

Cały szlak jest dość dobrze oznaczony, nie sposób się zgubić. Spora część trasy biegnie drogami asfaltowymi. Po drodze dojdziemy do „Muru dziewięciu okien”.

„Mur Dziewięciu Okien” – São Miguel.

Od początków osadnictwa na Azorach, na całym archipelagu powstało cenne dziedzictwo hydrauliczne, składające się z konstrukcji służących do gromadzenia, przesyłu, dystrybucji i magazynowania wody, w tym studni pływowych, cystern, kanałów irygacyjnych i akweduktów.

Budowa pierwszych akweduktów na wyspie São Miguel została narzucona dekretem królewskim króla Manuela I z 22 lipca 1521 roku, który nakazywał budowę systemu transportu wody z gór do ówczesnego miasta Ponta Delgada. Wodę transportowano na dwa sposoby: górą, za pomocą łuków, gdy występowały przeszkody topograficzne, takie jak doliny, strumienie i góry; lub pod ziemią, poprzez tunele lub kanały ziemne, gdy istniały osady miejskie.

Największym i najbardziej charakterystycznym fragmentem akweduktów wyspy jest „Mur Dziewięciu Okien”, nazwany tak ze względu na dziewięć łuków – pięć górnych i cztery dolne. Został on zbudowany na zlecenie Rady Miasta Ponta Delgada i miał służyć do transportu wody z Lagoa do Canário i Lagoas das Empadadas do miasta Ponta Delgada, oddalonego o ponad dziesięć kilometrów.

Pomimo wzmianki o dziewięciu oknach, u podstawy znajduje się również dziesiąty łuk, który służy jako kanał dla wody z doliny. Łuki te, oprócz funkcji podnoszącej, umożliwiają cyrkulację powietrza, co jest niezbędne, ponieważ znajdują się na obszarach wietrznych i wysokogórskich, a woda jest transportowana w górnej części kamiennym kanałem lub rurą.

Choć często zapomniane ze względu na obecny łatwy dostęp do wody, te ogromne budowle hydrotechniczne i związane z nimi dziedzictwo (fontanny, publiczne pralnie, ujęcia wody pitnej itp.) stanowią ważne świadectwo historii i wysiłku włożonego w publiczne zaopatrzenie w wodę, które należy chronić i klasyfikować.

Od czasu powstania pierwszej osady, na całym archipelagu rozwinął się cenny system hydrauliczny, obejmujący zbieranie, doprowadzanie i magazynowanie wody, obejmujący kanały pływowe i akwedukty.

Budowa pierwszego akweduktu w São Miguel nastąpiła na mocy rozkazu z 22 lipca 1521 roku, ustanawiając system doprowadzania wody z wioski Ponta Delgada. Woda była transportowana na dwa sposoby: przez łuki, gdy nie było innych strumieni i gór, lub przez gliniane tunele lub kanały, gdy znajdowały się aglomeracje.

Największym i najbardziej charakterystycznym rurociągiem do łupienia wysp jest „Mura” (ściana dziewięciu okien), z dziewięcioma łukami, z których pięć znajduje się wyżej, a pięć wyżej. Zbudowany na polecenie Rady Ponta Delgada, aby transportować wodę z miasta Lagoas das Empadadas Delgada, rozciąga się na ponad 1000 metrów. Pomimo odniesienia do dziesiątego łuku u podstawy, który stanowi przejście do doliny, pełni funkcję podnoszenia. Łuki te krążą, co było istotne, ponieważ znajdują się w wietrznym miejscu, a woda jest często transportowana rynną lub kamiennym kanałem. Chociaż zapomniano o dostępie do wody, duże urządzenia hydrauliczne (fontanny, publiczna pralnia i inne) reprezentują to, co zostało zrobione, aby zapewnić dostęp do wody publicznej.

Dalsza część szlaku PR3 Vista do Rei – Sete Cidades jest bardzo przyjemna i doprowadzi nas do punktu startowego w Sete Cidades. Przy przystanku autobusowym znajduje się dość przyjemna, nieduża lokalna knajpa z pyszną kawą i smacznym ciastem. 

Lubisz to co robię?  Będzie mi niezmiernie miło jeśli wypijemy razem kawę.